از تقویت رای دو سالار معظم


امروز همه روی زمینست منظم

آن آصف آصف حسب و صدر جم آیین


این مهدی مهدی نسب و میر خضر دم

آن آصف و بر خواری عفریت مهیا


این مهدی و برگشتن دجال مصمم

آن ضارب سیف آمد و این صاحب خانه


آن فتح مصور شد و این جود مجسم

در صارم آن خواری صد سلسله مضمر


در خامهٔ این یاری صد طایفه مدغم

در خامهٔ این تا نگری نیست بجز نوش


در صارم آن تا گذری نیست بجز سم

از خامهٔ این گاو زمین عجل سخنگوی


از صارم آن شیر فلک کلب معلم

از صارم آن طعنه زند سام به دستان


از خامهٔ این لعن کند معن به حاتم

با خامهٔ این یافته بود نافهٔ آهو


با صارم آن رنجه بود پنجهٔ ضیغم

ای بر سرگنج کفتان جان سخن سنج


آسوده چو عطشان به لب چشمهٔ زمزم

طبعم به یکی قرصه جو خواست قناعت


تا بو که چو خامان به ارادت نزند خم

جوع البقر لولی کرمان نپسندید


کان بحر عطا کوزه صفت بازدهد نم

در غم مگذارید کسی را که بیانش


صد ره طرب انگیزترست از می درغم

در هم مپسندید تنی راکه وجودش


در دور ملک خوارترست از در و درهم

مهری چو مرا در کف عفریت ممانید


ای مرتبهٔ آصفتان از قبل جم

زی گاه ولیعهد مرا راه نمایید


ای رهبرتان فضل شهنشاه معظم

عمان بود آن دولت پاینده و من مور


گو غوطه زند مورکه عمان نشودکم

هر کس ز عطا تان به غناییست مگر کان


هرکس ز یمشان به یساریست مگر یم

من کان نیم آخر که نخواهیدم خشنود


من یم نیم آخرکه نسازیدم خرم

یزدان به نبی گفته که در عسر بود یسر


وین نکته بر نفس سلیمست مسلم

زی یسر مرا راه نمایید ازین عسر


تا یسر موخر ببرد عسر مقدم

الحمد خدا را که به دوران ولی عهد


جز بر تن اعدا نبود کسوت ماتم

روزی نه که از طنطنهٔ کوس بشارت


آوازهٔ فتحش نرود در همه عالم

روزی نه که تیرش نکند روز یلان تار


روزی نه که خامش نکند پشت گوان خم

دی بودکه سالار خبوشان به خبوشان


می کرد همی فخر چون عفریت به خاتم

امروز یکی پشتهٔ خاکست حصارش


از ناوک و فتراک پر از افعی و ارقم

دی بود که از کنگرهٔ حصن حصینش


می دید سراشیب برین بر شده طارم

امروز به دوزخ شده زان باره نگونسار


مانندهٔ پیری که درافتاد ز سلم

دی بودکه از باره خروش دف اوباش


زی زهره و مه بودگه از زیر وگه از بم

امروز چو دف از تف خمیازهٔ توپش


در جوش و خروشندکه طوبی لجهنم

امروز چو خوکی شده با خنگ ملک رام


آن دیو که دی داشت غزالانه همی رم

امروز خبوشان شده بنگاه خموشان


وینک بجز از دام دروکس نزند دم

از توپ دز آشوب کنون هرکف خاکش


گردیده پریشان و به ملکی شده منضم

آری به روش فی المثل از مصر به بغداد


هر خانه که آید به ره سیل دمادم

هر قطره که سیل ازکتف کوه براند


از چار کران در به دیاری کندش ضم

آن باره کش ازکنگره یک خشت نکندی


گر روی زمین پر شدی از بهمن و رستم

از چار طرف توپ دژ آهنج ز خاکش


در چار محل چار که آورده فراهم

یک کوه به خوارزم و دگرکوه به کرمان


یک کوه به کشمیر و دگرکوه به دیلم

برکنگرهٔ حصن هزار اسب و هری زد


هر خشت که برکند از آن بارهٔ معظم

امروز به خوارزم و هری مشت غباریست


هر خشت که دی بود بر آن باروی مبرم

شاهان عجم رزم بدینگونه نکردند


ها دفتر شهنامه و ها نامهٔ معجم

فرداست که از رایت او ساخت نخشب


پر ماه مقنع شود از مهچهٔ پرچم

فرداست که بر مه رود از خاک سراندیب


سور و شغب از دخمه گرشاسب و نیرم

فرداست که غوغای تفضل لبنینی


وارحم لبنانی به فلک برکشد آدم

نالد ز سر سوزکه یا بضعتی اغفر


موید ز در عجز که یا مهجتی ارحم

فرداست که یا قاهر ارحم لعبادی


جبریل پیام آردش از خالق اعظم

فرداست که شاهان به ولیعهد سرایند


کای نیروی بازوی شهنشاه مکرم

قد فضلک الله علینا فتفضل


قد سلطک الله علینا فترحم

فرداست که زی ساحت ری رای نهد روی


با جبهتی از داغ شهنشاه موسم

شار آید و مار آید و خان آید و خاقان


با ماره و با یاره و با شاره و ملحم

فرداست که آواز من وکوس بشارت


هر دم رود از خاک برین برشده طارم

او نعره برآرد ز پی فتح پیاپی


من چامه سرایم ز پی نصر دمادم

تا هست جهان شاه جهان شاه جهان باد


نی شاه رعیت که شهنشاه شهان هم